Verhuizing
Op een van onze scooter ritjes kwamen we in het dorpje Ambalangoda terecht, een kleine 40 kilometer ten zuiden van Payagala. We hadden wat samosa en roti gekocht en wilde dat lekker op het strand gaan opeten. Het strand zag er prachtig uit en het was er heel rustig, het was dan nog wel voor het hoog seizoen maar er was letterlijk niemand op het strand.
Al wandelend over het strand zag Monita een mooi huis staan en er zat iemand aan een tafeltje aan het strand, Monita liep er al snel heen en voor ik het wist moest ik even meelopen om naar de kamers te gaan kijken. Ik dacht al meteen dat gaat een hoop geld kosten, zo direct aan een prachtig schoon, breed en stil strand, dat moet wel serieus geld gaan kosten. Maar Monita zag dat toch even anders, de kamer was prima met een mooie douche en goed bed, op de 1e etage met een groot balkon en zicht op zee en strand. Monita zag ons daar al helemaal zitten en ik zag het even helemaal niet zitten, niet dat Monita zich daardoor laat tegenhouden.
Al snel werd er tussen Monita en de eigenaar gesproken over geld en voor ik het wist had ze een afspraak staan voor de kamer voor 20 euro per nacht en we mochten de keuken ook gebruiken voor ons ontbijt. De deal werd al snel gesloten en ik verbaasde me enorm dat ze dat voor elkaar gekregen heeft, normaal gaat dat zeker voor het dubbele weg als het al niet meer is. Blij als een klein kind sprong ze achter op de scooter terug naar Payagala en daar kon ze niet wachten om naar Ambalangoda te gaan.
In Payagala zaten we ook erg mooi maar het was er erg benauwd, weinig tot geen zeewind voor verkoeling en de stranden waren sterk vervuild en bewoond door vissers die overdag wel arrack lusten en dan wel wat vervelend over konden komen wat mij dan weer een ongemakkelijk gevoel gaf.
Maar 30 November was het dan zover, de rugzakken werden met een auto naar onze nieuw verblijf gebracht en zelf stapten we op de scooter op weg naar Ambalangoda. Daar aangekomen was het ook wel heerlijk moet ik bekennen, een zeewind die voor een heerlijke verkoeling zorgt, het geruis van de golven die het strand oprollen en zicht op een prachtig azuurblauwe zee. Er was eigenlijk niet veel meer te vragen en we hadden ons al snel geinstalleerd, voorlopig zitten we hier nog wel even.
We hebben goed contact met de eigenaar en zijn vrouw, ook het tweekoppig personeel is heel erg aardig. Met ons scootertje maken we regelmatig de omgeving onveilig, doen boodschappen bij supermarkten maar ook bij de kleinere lokale ondernemers.
Ons ontbijtje maken we zelf, dat willen we erg graag en het brengt ons veel plezier. Het avondeten is eigenlijk ook wel geregeld, Monita heeft een afspraak gemaakt dat we voor 7 dollar elke avond hier op het balkon kunnen eten, dat is iets meer dan 3 euro pp. Dan zitten we dus met rijst, curries of vis of wat er ook voor ons neergezet wordt s’avond heerlijk te eten met het uitzicht op een donkere zee en het geluid van de rollende golven. En tegen de tijd dat het 10 uur in de avond is pakken we onze spulletjes en vertrekken naar binnen en nog geen 10 minuten later gaan de lichten uit, in de morgen rond 8 uur worden we weer wakker zetten koffie en gooien de balkondeuren open…. waahoo….
Het is een druk dorpje dat Ambalangoda en met een busstation anex treinstation midden in het dorp ook een drukte met bussen. Rond half twee het dorp inrijden is niet aan te raden, de scholen gaan dan uit en de leerlingen lopen werkelijk overal. Politieagenten met mooie witte handschoenen aan proberen nog enige orde in de verkeersstroom te krijgen maar dat lijkt onbegonnen werk. Wij rijden er maar met een gangetje van 15km per uur rustig doorheen. Het is altijd lachen in Sri Lanka als je op een scooter rond rijdt maar je moet wel je ogen open houden en je verstand erbij houden.
Boeddhisme
Al jaren ben ik erg geïnteresseerd in de leer van de Boeddha maar heb daarvoor nooit echt tijd gemaakt om me daar verder in te verdiepen. Ik had me dan ook voorgenomen dat ik na mijn pensionering daar tijd voor zou maken en wat meer te gaan lezen over de leer van de Boeddha.
Daardoor ontwikkel ik ook steeds meer respect voor Boeddhisme en voor de monniken die in tempels wonen en er vaak ook werken.
Hier in Ambalangoda zijn meerdere tempels te vinden en een daarvan is de Srī Vijayārāma Ancient tempel. Bij deze tempel staat een stupa uit de 18e eeuw, meerdere uit hout gesneden Boeddha beelden, veel houdsnijwerk en veel terracotta tegels die het verhaal van Siddartha Gautama, de latere Boeddha, vertellen.
Zoals bij bijna alle tempels in Sri Lanka heerst ook hier een ongelooflijke serene rust, die als een warme deken om je heen slaat. Dit is een van de meest rustgevende plekken die ik ooit bezocht heb. We zijn het tempelcomplex even rondgelopen en we hoorden wel wat geklop maar namen aan dat die van de werklui kwamen die op het complex druk doende waren. Ook viel ons op dat de tempel met al dat houtsnijwerk er prachtig bij stond en wij vonden het geen ancient uitstraling hebben.
Rustig wandelend naar de plek waar we onze slippers hadden achtergelaten werden we door een man geroepen die ons naar een plek bracht waarvandaan we naar een man konden kijken die daar met een houten hamer en een houtbeitel een groot beeld stond te houwen onder een trap. Nah, dat hadden we even niet gezien terwijl over die trap hebben gelopen, we hebben dan ook verbaasd staan kijken naar deze kunstenaar.
Weer op weg naar de slippers kwamen we een monnik tegen en Monita vroeg direct waar we een donatie konden geven, gewoonlijk staan er donatieboxen op een tempel complex. De monnik zei dat er hier geen box stond en dat we de donatie ook konden overhandigen. Wel vroeg hij ons mee te komen en hij bracht ons naar een gebouw die nog afgesloten was, hij pakte een sleutel en deed de deur voor ons open. Binnen stonden een groot aantal Boeddha beelden, allemaal met verschillende mudras (handgebaren en posities). We overhandigden de monnik onze donatie en hij nodigde ons uit om mee te lopen naar een ander gebouw. Daar binnen waren meerdere monniken, en bij een binnenvijver stonden enkele stoelen, voor elke monnik een. We hebben daar met de monnik gesproken over de tempel, over wie hij was wat hij deed. Deze 74 jarige monnik was al 60 jaar monnik, hij heeft les gegeven aan de universiteit van Colomb0. Monita kreeg nog een presentje van de monnik in de vorm van een watapatha, een handwaaier voor monniken, maar een hand geven dat mocht dan weer niet 🙂 De tempel geeft zoveel rust dat ik er graag ben er de komende weken wel wat vaker te vinden zal zijn.
Kerstdagen
Hier in Sri Lanka buiten de grote steden zoals Colombo merk je weinig van de kerstdagen en oud&nieuw wordt in Sri Lanka pas in Maart/April gevierd dus het hele feestdagengevoel gaat aan ons compleet voorbij. Hoewel 26 December ook hier een feestdag is maar dat is dan Poja of Puja, volle maan.
We hebben steeds meer rust en praten veel over het gevoel wat we hebben met ons huidig leven. Vooral het niet meer moeten, geen stress en geen afspraken cq verplichtingen hebben. Geen motor die naar de garage moet of een auto die gekeurd moet worden, maar ook de rust hier op het strand, het heerlijke weer en niets meet hoeven te doen. We kunnen vandaag uitstellen wat we morgen ook niet hoeven te doen, gewoon doen wat je wil en wanneer je wil of juist niet doen wat je niet wil. Zo lag Monita thuis zeker nog 3 kwartier tot een uur wakker voordat ze in slaap viel, nu redt ze de 5 minuten niet meer. Voor mij betekend het dat ik nu praktisch niet meer snurk, heel rustig ben en me eindelijk totaal kan ontspannen. Ik maak me niet meer druk om de grote bus die achter me aan het toeteren is, ik hou er rekening mee dat mensen fouten kunnen maken en dat mogen ze ook ik kan me er werkelijk niet druk om maken, anders dan in Nederland. Ik heb de tijd om na te denken maar ook om geestelijk te ontspannen en daardoor wellicht de tijd neem om te relativeren of misschien zelfs te accepteren. Geen idee maar ik zou niet meer anders willen.
De feestdagen dus, tja die gaan aan ons voorbij maar we hebben wel het gezin uit Wadduwa uitgenodigd voor een gezellig weekendje hier in Ambalangoda. Lekker even aan het strand hier, heerlijk eten en een fijn hotel. De kinderen in Sri Lanka hebben nu een maand vakantie en dus leek het ons gewoon erg leuk en dat gaat het ook worden.