Wonen in Ambalangoda, Sri Lanka

Ambalangoda – Langzaam worden we een beetje locals

We zitten inmiddels alweer een paar weken in onze ‘villa’ in Ambalangoda. En langzaam maar zeker beginnen de buren aan ons te wennen. Ook de ondernemers in het dorp herkennen ons inmiddels en wij hebben zo onze vaste winkeltjes gevonden.
Die winkels krijgen van ons natuurlijk al snel een Nederlandse naam. Zo heet de plaatselijke Blokker bij ons ‘Malle Pietje’. Daarnaast hebben we nog een winkel die we ‘Charlie’ noemen en eentje die inmiddels bekend staat als ‘het broertje van Piet’.

Dat maakt het allemaal een stuk eenvoudiger. Als iemand vraagt waar je naartoe gaat, hoef je alleen maar te zeggen dat je even bij Malle Pietje langsgaat. Iedereen weet dan precies welke winkel je bedoelt. Nou ja, iedereen van ons gezelschap dan.

Een van de ondernemers heeft ons zelfs al uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten.
Tja, dan vraag je je misschien af: hebben we dat diner eigenlijk al betaald door regelmatig spullen bij hem te kopen?
Nee hoor. Dit is Sri Lanka. Mensen vinden het hier vaak oprecht leuk om je thuis uit te nodigen. Niet omdat ze iets van je verwachten, maar gewoon omdat ze het gezellig vinden. En als je zo’n uitnodiging accepteert, maken ze er meestal ook echt iets bijzonders van.
Dus waarschijnlijk gaat dat diner er nog wel van komen.

Ook op straat worden we steeds vaker herkend. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk als je wat witter en groter bent dan de gemiddelde inwoner.
Vooral de kinderen en jonge vrouwen reageren enthousiast op Monita en Karin. Ze lachen breeduit en zwaaien vaak al van een afstand.
De mannen waarschijnlijk ook wel, maar die laten het wat minder duidelijk blijken. 🙂 🙂 Zij begroeten mij meestal met een vriendelijk knikje.
En de jonge jongens? Die lopen dan weer quasi nonchalant voorbij, alsof ze ons helemaal niet zien. Om vervolgens toch nog even nieuwsgierig en wat lacherig achterom te kijken.

Een tuin vol bijzondere dieren in Sri Lanka.

Ondertussen hebben we ook de vaste bewoners van onze tuin leren kennen. Daaronder bevinden zich helaas ook hordes huisvliegen. Monita en Karin hebben zich inmiddels ontwikkeld tot ware Masters of Fly Destruction. Dagelijks sneuvelen er tientallen, maar het lijkt nauwelijks verschil te maken.
Gelukkig krijgen we hulp uit onverwachte hoek. Iedere avond verschijnen er twee kleine kikkertjes die zich tegoed doen aan de tientallen doodgeslagen vliegen. Een soort natuurlijke opruimdienst dus.

Verder zien we iedere dag een familie eekhoorns voorbijkomen. Ook wonen er in de tuin een stuk of drie tuinhagedissen en enkele flinke slakken. Die laatste ruimen zo nu en dan ook wat eetbare restjes op.

Kortom, we hebben ons plekje inmiddels wel gevonden.

De trein van Colombo naar Galle

Onze villa ligt direct aan de spoorlijn tussen Colombo en Galle. En met direct bedoel ik ook echt direct.
De eerste trein komt al rond vier uur ’s ochtends voorbij en de laatste ergens rond elf uur ’s avonds. Gemiddeld rijdt er ongeveer één trein per uur en tijdens de spits soms zelfs ieder halfuur.
Onze slaapkamer, die van Monita en mij, ligt aan de spoorzijde.

De eerste week moesten we daar behoorlijk aan wennen. Zo’n trein die vlak langs je slaapkamer dendert, is nu eenmaal niet iets wat je gemakkelijk negeert. Maar inmiddels merken we er nauwelijks nog iets van. Kennelijk went zelfs dat.

Wat minder gemakkelijk went, is de enorme hoeveelheid zwarte rook die sommige diesellocomotieven uitstoten.
Vooral de stoptreinen die ook in Ambalangoda stoppen, willen nog weleens een flinke rookwolk produceren wanneer ze weer optrekken. Soms hangt er zelfs niet één, maar twee locomotieven aan zo’n trein. En allebei doen ze vrolijk mee.

Dat heeft overigens een praktische reden. Aan het einde van de lijn kan de trein dan gewoon weer de andere kant op, zonder dat de locomotief eerst moet worden verplaatst.
In december gaan we zelf weer met de trein richting Colombo. Ondanks onze eerdere ervaring.
Deze keer weten we in ieder geval beter waar we op moeten letten en op welk tijdstip we het beste kunnen reizen om de grootste drukte te vermijden.

En die rook?
Ach, we zitten nu eenmaal in Sri Lanka. Je kunt niet verwachten dat alles hier volgens dezelfde normen en mogelijkheden functioneert als in Europa.
Het geld en de middelen om het openbaar vervoer volledig te moderniseren zijn er nu eenmaal niet zomaar. Duurzaamheid en milieuvriendelijkheid zijn prachtig, maar voor veel landen is betaalbaar en functionerend vervoer voorlopig belangrijker.
De Europese Unie zou daar best wat meer bij kunnen helpen. Maar ja, daar valt economisch waarschijnlijk minder te halen dan elders.

En zo wordt je druk maken om het milieu eigenlijk ook een vorm van luxe. Want als je iedere dag moet zorgen dat er voldoende eten op tafel komt, heb je wel iets anders aan je hoofd dan de uitstoot van een diesellocomotief.
Milieubewust zijn is één ding, maar de middelen hebben om er ook daadwerkelijk iets aan te doen, is blijkbaar iets heel anders.

En ondertussen blijft die oude dieselloc gewoon zijn werk doen.

Rijst met curry of toch weer kottu?

Voor het bestellen van eten gebruiken we regelmatig de Uber Eats-app. Dat werkt hier eigenlijk prima.
Alleen is de keuze nogal beperkt.
’s Middags kun je vrijwel overal rijst met verschillende curries bestellen. En dat is gelukkig bijna altijd erg lekker.
’s Avonds verandert het aanbod. Dan wordt het meestal fried rice, noodles of kottu. En natuurlijk hebben we in Ambalangoda ook nog een Domino’s, Pizza Hut en een KFC.
Niet dat we daar nu iedere avond op zitten te wachten.

We gaan daarnaast regelmatig uit eten en koken zelf ook nog weleens een potje. Maar eerlijk is eerlijk: de variatie is niet bepaald eindeloos.
Laatst besloot ik eens iets anders te proberen. Een beefburger. Dat bleek een grote vergissing.
In plaats van een normale hamburger kreeg ik een stuk rundvlees dat blijkbaar eerst door het meel was gehaald (battered) en vervolgens in de frituur was verdwenen. Een beetje zoals kibbeling, maar dan met rundvlees. En behoorlijk lang gefrituurd ook.
Het vlees was bijna zwart en van enige smaak was nauwelijks nog sprake. Er een stukje afbijten bleek vrijwel onmogelijk en het hele blok in één keer naar binnen werken leek me ook geen verstandig idee.
Kortom, dat experiment was geen succes.
Ik heb inmiddels begrepen dat ik mijn rundvlees beter kan bewaren voor een ander land. Hier houd ik het voorlopig maar bij kip, vis, ander seafood en vegetarische gerechten.

En daar is gelukkig helemaal niets mis mee.

Pittig eten in Sri Lanka.

Uit eten gaan blijft trouwens iedere keer weer leuk.
We hebben inmiddels een paar favoriete restaurantjes, maar vinden het ook leuk om regelmatig iets nieuws te proberen.
Naast de lokale ‘family restaurants’ bezoeken we af en toe ook een restaurant dat zich vooral op toeristen richt.
Dan weet je meestal vooraf al wat je kunt verwachten: minder eten voor meer geld.
Ach, vier keer weinig is uiteindelijk ook nog steeds niet veel.
Wat me bij die toeristenrestaurants vooral opvalt, is dat het eten vaak een stuk minder gekruid en minder pittig is.
En laat dat nu juist iets zijn waar we inmiddels behoorlijk aan gewend zijn geraakt.

Bij de lokale restaurants vragen ze vrijwel altijd of we het eten wel pittig willen hebben.
Als we dan bevestigend antwoorden, kijken ze ons soms toch even verbaasd aan.

Die suddhi’s? (Die witte buitenlanders?) Eten die ook pittig?

Ja hoor. Graag zelfs!

Is het nu een hotel of een restaurant?

Tijdens een van onze ritjes kwamen we terecht in een klein, nogal afgelegen dorpje. Zo’n plaats waar je als toerist normaal gesproken niet zo snel terechtkomt.

We besloten daar een klein lokaal eettentje op te zoeken. Dat alleen al was een belevenis.
In het dorp werden we behoorlijk bekeken. Vier witte buitenlanders die daar ineens rondlopen, dat gebeurt blijkbaar niet iedere dag.
Maar eenmaal binnen in het zaakje werd het pas echt leuk.
Een restaurant kun je het nauwelijks noemen. Het was meer een eenvoudig lokaal met een paar tafeltjes waar eten werd geserveerd en men verkocht brood en koek.
In Sri Lanka noemen ze zoiets vaak een ‘hotel’.
Dat blijft toch grappig. Als je hier via Google Maps naar een hotel zoekt, kun je zomaar bij een klein eettentje uitkomen waar geen bed te bekennen is.

We bestelden kipcurry, dhal en paratha’s.
En natuurlijk besloten we om gewoon met onze handen te eten, zoals veel Sri Lankanen dat zelf ook doen.
Dat betekent eten met je rechterhand.
Je linkerhand wordt traditioneel als de onreine hand beschouwd. Die gebruiken om eten aan te pakken of in je mond te stoppen, wordt hier niet bepaald gewaardeerd.
Gelukkig krijg je als toerist meestal wat speelruimte. Men begrijpt best dat wij niet met alle gebruiken zijn opgegroeid.
Maar vier buitenlanders die enthousiast met hun handen curry en dhal zitten te eten?
Dat vonden ze toch wel bijzonder.

En toen begon het.
Iedere keer als onze schaaltjes bijna leeg waren, kwam de eigenaar weer met nieuwe dhal of paratha’s aanzetten.
Ik weet werkelijk niet hoeveel we uiteindelijk hebben gegeten. Het bleef maar komen.
En hoe meer wij genoten, hoe meer plezier de eigenaar en zijn familie eraan leken te beleven.
Het werd een klein feestje.
Niet alleen voor ons, maar volgens mij ook voor de mensen van het restaurantje.

Dat zijn van die momenten waarop ik me weer realiseer hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om een bijzondere ervaring te hebben.
Geen luxe inrichting, geen uitgebreide menukaart en geen bediening die allerlei ingewikkelde gerechten komt uitleggen.
Gewoon een paar tafeltjes, lekker eten en mensen die oprecht plezier hebben in wat ze doen.

En dan komt uiteindelijk de rekening 3.100 Sri Lankaanse roepies. Inclusief vier frisdrankjes. Omgerekend ongeveer acht euro. Voor ons vieren!
En het bijzondere is dat ik daar voor mijn gevoel veel meer heb gekregen dan tijdens menig diner van veertig euro per persoon in Nederland.
Niet alleen eten, maar ook vriendelijkheid, belangstelling en vooral heel veel plezier. Dat kun je natuurlijk niet in geld uitdrukken.

Ik begrijp overigens best dat veel mensen niet zo snel in zo’n klein, eenvoudig zaakje zouden gaan eten.
Het ziet er allemaal wat anders uit dan we in Nederland gewend zijn. De inrichting is eenvoudig en de omstandigheden zijn niet altijd wat wij als ideaal beschouwen.
Maar in de ongeveer tien jaar dat ik inmiddels in Sri Lanka kom, heb ik eigenlijk nooit echt grote problemen gehad met het eten.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je nergens op hoeft te letten. Een beetje gezond verstand blijft altijd verstandig.
Waar ik nog steeds aan moet wennen, is de kokosolie die hier veel wordt gebruikt om in te bakken. Dat kan in het begin van je bezoek nog wel eens opspelen. Maar er ziek van worden is me niet overkomen.

Maar of we nu ergens langs de weg eten, in een klein dorpsrestaurantje of in een duurder restaurant: meestal laten we ons gewoon verrassen. En soms gaat dat ook weleens mis.
Dan koop je iets waarvan je na de eerste hap denkt:

Oeps, dit ga ik echt niet wegkrijgen.

Gelukkig lopen er in Sri Lanka genoeg straathonden rond die zoiets met alle plezier van je overnemen. Tenminste, als het iets is wat ze veilig kunnen eten.
En voor de paar roepies die zo’n gerecht meestal kost, is dat ook niet zo’n ramp.
Maar één ding moet je natuurlijk niet doen: het eten waar de verkoper bij staat aan een hond geven.
Die man of vrouw heeft zijn best gedaan om iets voor je klaar te maken.
Dat het toevallig niet jouw smaak is, betekent niet dat je daar iemand mee hoeft te kwetsen.
Een beetje respect voor elkaar hoort er nu eenmaal ook bij.

En misschien is dat wel een van de dingen die ik zo waardeer aan het leven hier. Niet alles is perfect. Verre van zelfs. Maar als je bereid bent om je eigen verwachtingen af en toe een beetje los te laten, ontdek je dat juist de meest eenvoudige dingen vaak de mooiste ervaringen opleveren.

En daar hebben we hier in Ambalangoda inmiddels alweer heel wat voorbeelden van verzameld.

We zijn geen toeristen meer die voortdurend van de ene bezienswaardigheid naar de andere trekken. We raken vertrouwd met onze omgeving, leren de winkeliers kennen, accepteren de eigenaardigheden en genieten van de kleine, alledaagse ontmoetingen.

En misschien is dat wel precies waarom het nomadische bestaan ons zo aantrekt. Niet ergens op vakantie zijn, maar voor een tijdje ergens leven. De tijd nemen om een plek en de mensen die er wonen een beetje te leren kennen.

Want het avontuur zit voor ons niet in het grote, maar juist in het kleine.