Ruim 5 maanden later…
Het is ruim vijf maanden geleden dat ik hier nog iets heb geplaatst. Dat ligt niet aan een gebrek aan verhalen — we hebben meer dan genoeg meegemaakt. Zo zijn we dertig dagen in Cambodja geweest en hebben we het er enorm naar onze zin gehad. Wat zijn de Cambodjanen vriendelijke mensen. Ongekend. We gaan zeker terug.
Ook hebben we onze favoriete reisroute weer gereden: met de tuk-tuk (in Sri Lanka “threewheeler” genoemd) dwars door Sri Lanka. Dit keer samen met vrienden die zich hebben aangesloten bij onze levensstijl: slow traveling.
Verder heb ik 2 grote projecten waaraan ik veel tijd heb besteed. Mijn werk was een hobby en dat is het nu nog steeds.
Nieuwe reisgezellen
Die vrienden verbleven vijf maanden hier op Penang, nadat ze hun huis hadden verkocht en ontslag hadden genomen. Ze woonden één etage boven ons in hetzelfde condominium. Zij leven voorlopig van de overwaarde van hun huis — ze zijn nog niet met pensioen — en proberen zes tot acht maanden per jaar in Azië door te brengen, met een chalet in Nederland als thuisbasis.
En zij zijn niet de enigen. Een jongere broer met zijn vrouw heeft inmiddels ook ontslag genomen en hun huis is onder voorbehoud verkocht. Ook zij zijn nog een paar jaar verwijderd van de AOW-leeftijd. Hun plan: zoveel mogelijk tijd in Griekenland, de rest in Nederland.
Gepensioneerd
Ondertussen heb ik zelf de AOW-leeftijd bereikt. Er verandert dan wel het nodige aan je inkomen, maar we klagen niet. We genieten ervan!
Afscheid van Penang
Na twee jaar is de drang naar iets anders te groot geworden. We verlaten Penang en Maleisië. We zullen het hier zeker missen — maar niet voor lang.
Ons appartement in Miami Green Resort (Toren D, 18-2) was een heerlijke plek: geweldig uitzicht op zee, rustig, en prachtig ingericht. De 430 euro per maand was elke cent waard. De elektriciteitsrekening bleef, ondanks vier airco’s, altijd tussen de tien en vijftien euro per maand. Stroomstoringen? Nooit. En de rioolbijdrage was zo’n twee euro per maand.
Het condominium heeft daarnaast een prachtig aangelegde tuin met een groot zwembad — perfect om baantjes te trekken, te spelen, of gewoon te chillen. Monita heeft ook ijverig gebruikgemaakt van de gym en is inmiddels uitgegroeid van een sterke vrouw naar een enorm sterke vrouw.
De foodcourts — een ode
Wat we ook gaan missen, zijn de foodcourts. Elk met hun eigen favoriete kraampjes en gerechten, van klein en onopvallend tot groot en luxueus aan de straat.
Een greep uit onze favorieten:
Bij Fanny op Long Beach Foodcourt in Batu Ferringhi: heerlijke kip- en lamcurries.
Op de VIVA Foodcourt in Tanjung Tokong: overheerlijke claypot, lekkere fried rice en bijzonder goede saté’s.
The Hillside in Tanjung Bungah: tandoorikip met knoflooknaan voor 18 ringgit — bijna een halve kip (zonder bot). De eigenaar zei altijd: “the best of the world.” Ik zal hem missen.
En dan ons favoriete restaurant: Arati Vilas Banana Leaf Restaurant, met heerlijke biryani en murtabak, een vrolijke eigenaar die altijd tijd heeft voor een praatje, en bier tegen supermarktprijzen.
Boodschappen doen
Ook de supermarkt gaan we missen als we eenmaal in Nederland zijn. We hebben begrepen dat Nederland inmiddels bijna onbetaalbaar is geworden. Hier betalen we voor een kilo verse kipfilet RM 14. Zalm is duurder: RM 38 per kilo, net als rode of zwarte snapper. Zeebaars is weer een stuk goedkoper. Voor de rekenliefhebbers: de Ringgit staat momenteel op RM 4,65 per euro.
Afscheid van de scooter
Dan is er nog de Honda PCX 150cc uit 2015 — wat hebben we daar plezier van gehad. We kochten hem voor RM 3.800, inclusief kleine reparaties, nieuwe banden, verzekering en belasting voor een jaar. We verkochten hem via murah.my voor RM 2.000. Laag, want met meer tijd had je er zeker RM 3.000 voor kunnen krijgen. Maar we wilden hem tot het laatste moment gebruiken, en dan wil je er ook snel en gemakkelijk vanaf. Alles bij elkaar hebben we omgerekend zo’n 400 euro betaald voor al die maanden rijplezier. Bij een verhuurder betaal je al gauw 150 euro per maand voor een kleiner model. Een tweedehands scooter kopen en later weer verkopen is dus een echte aanrader.
De benzineprijs hoeft ook geen drempel te zijn. Buitenlanders moeten RON 97 tanken, maar voor Maleisisch geregistreerde voertuigen — en dus ook voor ons — geldt dat niet:
RON 97: RM 4,35 per liter (± € 0,91)
RON 95: RM 3,72 per liter (± € 0,78)
Terug naar Nederland
En nu dus terug. En ons huis verkopen. Liefst snel — eind september willen we weer weg. Een hele zomer in Nederland kunnen we eigenlijk niet meer betalen van één AOW-uitkering. Het nadeel van trouwen met een jongere vrouw: zij krijgt nog ruim zes jaar geen AOW. Kortom: economische vluchtelingen, dat zijn we.
Sri Lanka
Daarna gaan we een half jaar in Sri Lanka wonen. We hebben een grote villa gehuurd in Ambalangoda — vijf slaapkamers, zwembad, tachtig meter van het strand van Urawatta. Voor 400 dollar per maand, exclusief utilities en een maid. Want zo’n groot huis bijhouden én koken, dat gaat ons op onze leeftijd toch niet meer lukken. Misschien kunnen we toeslag aanvragen bij de Nederlandse staat voor extra zorg. 😉
Onze vrienden gaan mee — we gaan samenwonen. Ook zij zijn verliefd geworden op Sri Lanka. En ik denk dat dat iedereen overkomt die er met een open mind naartoe gaat. Je moet wel tegen zichtbare armoede kunnen, vooral buiten de grote steden en rondom de theeplantages, waar de Tamil-bevolking onder zware omstandigheden leeft en werkt.
Maar de mensen zijn er hartverwarmend vriendelijk. Kinderen vliegen je bijna in de armen. Er wordt niet geoordeeld. Naast een kerk staat een moskee, naast een boeddhistische tempel een kleurrijke hindoetempel. We verheugen ons er nu al op om van al die culturen te genieten.
Corruptie en een trage overheid zijn er ook, dat hoort erbij. Als buitenlander merk je er als toerist weinig van, maar bij een langere verblijf kom je er onvermijdelijk mee in aanraking.
We zijn eerder al zes maanden in Sri Lanka geweest, maar deze keer willen we ons meer in Ambalangoda vestigen en meer contact zoeken met de lokale bevolking. Of dat lukt, weten we nog niet. Daarna? Plannen voor Vietnam, de Filipijnen en de eilanden van Indonesië zijn er wel, maar niets concreets. Daar hebben we nog alle tijd voor.
16 juni om 02:00 laten we Malëisie achter ons.
Pulau Pinang, terima kasih banyak. Sampai jumpa.